Kite|

W takim razie ten artykuł jest dla Ciebie. Wbrew pozorem do zostania zawodowcem jest wiele dróg. Omówię pokrótce te dwie najbardziej popularne. Czyli zawodnictwo i instruktorstwo. By zostać profesjonalistą jako zawodnik trzeba być na prawdę „wymiataczem”, spędzać bardzo dużo godzin na wodzie i trenować, później trenować, a później jeszcze trenować, jak to skończymy to trenujemy dalej, również na lądzie. Jest to dosyć trudna do spełnienia droga,  ale daje bardzo dużo satysfakcji, możliwości i w przypadku powodzenia stałe wyjazdy i tak dalej. Aby zostać instruktorem należy nabrać doświadczenia, wcale nie trzeba być trikowym „wymiataczem”, wystarczy mieć doświadczenie, umieć i chcieć przekazywać swoje umiejętności oraz doświadczenia. No i przede wszystkim przejść kurs instruktorki oraz umieć radzić sobie w sytuacjach niebezpiecznych, kryzysowych.

Każdemu w końcu nudzi się samo jeżdżenie prawo-lewo na latawcu, a wiele ludzi nie wie od jakich trików zacząć. Na początek można nauczyć się bardzo prostego switch’a, jest to jazda na „palcach” zamiast na „piętach”. Można wtedy zrobić zwrot z switch’a do regular’a. Następnym elementem z całą pewnością są skoki przez zenit. Wbrew pozorom, także są bardzo proste. Gdy już nauczymy się większość skoków pomyślnie lądować, możemy zacząć dorzucać podstawowe triki. Pierwszym będzie na pewno jakiś prosty grab tylną ręką, czyli złapanie deski w trakcie lotu. Później możemy spróbować przednią ręką. Gdy opanujemy to możemy spróbować podstawowego backrolla przez zenit. Jest to obrót o 360 stopni w tym samym kierunku w którym płyniemy. Następnie gdy nauczymy się tego do backrolla możemy dorzucić.. grab, drugiego backrolla. Następnym dosyć prostym elementem jest one-footer czyli dłuższy grab z wyjęciem jednej nogi z footstrapa i włożeniem jej z powrotem.

Dosyć często w Polsce i nie tylko do uprawiania snowkitingu wybiera się zamarznięte akweny, jeziora czy zatoki. Wybierane są często ze względu minimalnych ilości śniegu. Na lodzie znaleźć można, także miłośników prędkości – jeżdżących z kite’m na łyżwach. Nie jest to łatwe, ale emocje i prędkości jakich połączenie łyżw z latawcem dostarcza są wręcz niesamowite doznania i przeżycia oraz bardzo dużą dawkę adrenaliny. Zamarznięte akweny są wybierane często tez ze względu na brak łąk i innych otwartych terenów w pobliżu. Należy jednak zachować wszelkie środki ostrożności – lód bywa niepewny i zdradliwy. Warto się ubezpieczyć choćby trzydziestometrową „rzutką” czy bolcami do wychodzenia z przerębli. Szczególnie należy, także unikać jak ognia wchodzenia na lód samemu czy bez sprawdzenia grubości lodu. Można ją sprawdzić podchodząc do wędkarzy, a jak ich nie ma sprawdzając przeręble.

Jest to zimowa odmiana kitesurfingu. Używa się do niej podobnych latawców – komorowych, bądź tych samych co na wodę. Plusem latawców pompowanych są właściwości lotne, ale komorowe są zimą wygodniejsze. Pompowane… ciężko napompować przez przymarzające i  twardniejące wentylki. Do uprawiania snowkitingu potrzebne jest jeszcze odpowiednie miejsce i pojazd. Najczęściej wybierany do snowkitingu jest snowboard, rzadziej są to narty, ze względu na to, że większość uważa, iż nie jest to najwygodniejsze być cały czas bokiem do kite’a. Po za tym snowboard sam w sobie wśród młodych ludzi ostatnimi czasy jest znacznie popularniejszy. Ostatni czynnik to miejsce, może to być za równo stok (odsłonięty dla wiatru, wolny od niebezpieczeństw jak klify czy przepaście), jak i po prostu zaśnieżone pole czy zamarznięty akwen.

Wiele osób, zwłaszcza tych początkujących, nie wie jaki model, firmę, rozmiar czy rodzaj deski wybrać. Najpierw pokrótce omówię najpopularniejsze rodzaje desek. Najczęściej spotykanym jest deska twintip (czyli symetryczne), deski te są zazwyczaj długości 125 do 150cm długości, na 36 do 47 centymetrów szerokości, da się pływać w każdych warunkach, najlepsza na flat i chop. Na falkę natomiast najlepiej nadają się deski wave, są to najczęściej deski przypominające te do surfingu – jednokierunkowe, grubsze, większe, ale zarazem lżejsze. Jeśli chcemy uprawiać freestyle, freeride, hangtime, wakestyle czy oldschool, najlepiej nada się do tego deska twintip o odpowiedniej charakterystyce. Najczęściej wybierane deski w Polsce to Su-2, Nobile i Skywalker. Warto dodać, że te firmy mają fabryki i korzenie w Polsce.

Przede wszystkim do tego by nauka była przyjemna i (co najważniejsze) bezpieczne, należy udać się do dobrej, sprawdzonej szkółki kite (na przykład na Półwyspie Helskim) gdzie znajdziemy wiele takich szkół. Dobra szkółka, z nowoczesnym sprzętem to jeden z wielu kluczy do efektywnej nauki. Jeśli szkółka wypuszcza na kursy więcej niż 3 osoby naraz – od razu odpuśćmy ją sobie. Tylko indywidualne kursy oraz kursy w parach są efektywne i opłacalne. Kolejnym bardzo ważnym elementem jest instruktor. Bardzo wiele od niego zależy, jeśli od początku się z nim dogadujemy i widzimy, że „wie o czym mówi”, a ponadto ma polecenia nie tylko od znajomych, a przede wszystkim nie jesteś dla niego jednym z wielu to znaczy, że trafiłeś na jednego z tych dobrych. Oczywiście warto zwrócić uwagę jak pływa i mieć na uwadze to, że jeżeli co chwilę się wywala, nie koniecznie oznacza, że nie umie pływać, może na przykład trenować nowe triki.

W artykule przedstawię miejsca, które są jednymi z najlepszych miejsc na świecie do kitesurfingu. Kolejność nie ma tu większego znaczenia. Bardzo dobrym miejscem są Wyspy Kanaryjskie (zwłaszcza Fuerteventura – Sotavento – dzięki ukształtowaniu terenu), sąsiednie Maroko (Dakhla) oraz Wyspy Zielonego Przylądka (raj na fale – Sal). Nie sposób pominąć greckie Rhodos oraz wspaniałe brazylijskie miejscówki na kite – Paracuru oraz Cumbuco. Z pewnością jest to, także południowy kraniec Hiszpani – Tarifa. Portugalskie Faro oraz Rhodos, także są bardzo dobrymi spotami. Warto tu oczywiście wymienić wspaniałe warunki do nauki na Półwyspie Helskim. Nie sposób pominąć tak egzotycznych zakątków świata jak Nowa Kaledonia, Antigua, Hawaje (nie całe), Madagaskar czy Nowa Gwinea. Istny raj dla kitesurferów tworzy równie egzotyczny Mauritius.

Najpierw należy się przedstawienie co to jest okno wiatrowe. Jest to wyobrażony obszar w kształcie ćwierć kuli, w którym porusza się latawiec pociągowy. Jego promień to długość linek kite’a. Latawiec zawsze leci do przodu, ale zatrzymuje się na krawędziach okna wiatrowego. Podstawę tworzy pół koła, przecięte na pół prostą – wyobrażoną linią wiatru od osoby trzymającej latawiec. Drugą ścianę stanowi kolejny pół okrąg z środkiem wyznaczonym przez prostą pod kątem 90 stopni do ziemi od osoby trzymającej latawiec do „wierzchołka”. Dokładnie tam znajduje się godzina 12. Wyobraźmy sobie teraz tarczę zegara, a właściwie jej połowę. Czyli 9 to ziemia po lewej (stojąc plecami do wiatru), a 15 to ziemia po prawej. Odpowiednio do tego 10 i 11 to godziny „pośrednie” po lewej stronie krawędzi okna wiatrowego, a  14 i 13 to godziny „pośrednie” po prawej stronie okna wiatrowego.